ยิ้มไม่ได้ตราบใดที่ยังแบ่งสี เมษายน 26, 2010

เป็นข่าวเป็นคราวไม่ยอมจบยอมสิ้นเลยนะครับ สำหรับสถานการณ์บ้านเมืองของเรา ประท้วงกันไม่จบไม่สิ้น ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมกัน อ้างฝ่ายนั้นผิด ฝ่ายนนั้นถูก สังคมแบ่งสีแบ่งแยกกัน บ้านเมืองร้อนระอุเป็นไฟ ประชาชนเดือดร้อนกันถ้วนหน้า แบบนี้มันจะให้ยิ้มออกได้อย่างไร ในเมื่อคนไทยยังถูกความสับสนครอบงำอยู่แบบนี้ ทำไมผู้ที่ตั้งตนเป็นผู้นำ ไม่ยอมคุยกันดีๆ ตกลงกันสิครับ ช่วยเหลือกันดีกว่าไหม ว่าจะทไยังไงให้บ้านเมืองสงบ และเจริญพัฒนาต่อไป ทำไมต้องมาเถียงกันอยู่แบบนี้? สงสารลูกเล็กเด็กแดงที่เกิดมาตาดำๆไม่รู้ประสีประสา เกิดมาท่ามกลางความขัดแย้ง เติบโตมาพร้อมกับความขัดแย้ง เพราะผู้ใหญ่ทะเลาะกันให้เด็กเห็น แบบไม่รู้จักจบสิ้นกันเสียที สงสารอนาคตของเมืองไทยจริงๆครับ ออกมาเขียนเรื่องแนวบ่นๆนิดนึง ให้ข้อคิดในอีกแง่นึง ถึงแม้มันจะพูดง่ายแต่มันก็ทำยาก สถานการณ์ก็ต้องปล่อยให้มันค่อยคลี่คลายไปเอง หวังว่าเมืองไทยจะยังคงมีคนดีที่กล้าออกมาแก้ไขปัญหา อย่าให้คนที่อยู่ในอารมณ์โกรธ โมโห เขาทำร้ายบ้านเราอีกเลย #นิรนาม